Page 98

(۹۱) جنگنامه که تا دریه چار جو ی همان تو بنشين بكشتی و زد ر يا گذر چو بشنيد سا لا ر کا بل ز مین بدو گفت ک ای شاه توران سپاه ز شاهان سخن های نا خوب کیش جها ن پنج روزی بهر بیش و كم در انروز کاندر كفم كام بود بدی چشم امید شاهان بمن ز تیغم جها ن مر استخده بود چوا یمذم ز ملك گشتم فر ا ر و لكن نه آ ئین مردان بود تو دمرد ایگو بمر دى د لیر بزد شاه توران گره ر جبین بگفتا بروسوی رفتن بکو ش بدانست پس شاه کا بل ز مین چوسیدی که در دام صیاد رفت زجاه خواست سوى نام آو ر ان به آنان بگفت آ ن همه سر بسر بكر دند همه فكر و فتن گز ین وزان بعد آن شاه تورا ن سپاه بجمدی زنام آوران گفت زو د كه هر يك شبنيد برپشت ز ین بيا شيد في الجمله بمر اى او بگشتی چو بنشت برشد كنار چو بشنيد آ لمر د م نامدا ر بهمرات باشند نام آوران بگردند نام آوران باز بسر زخسرو سخن های نا د ل نشین ندا ری چر ا یا س شا هی بجا نشايد که گوید زا ندا زه بيش بفرما ن هر کس گذارد قدم شهنشاه عـالم مرا نام بود شدی و صف من ذكر هرا نجمن تن شير در بيشه لرزنده بود شدم نزدت اينگونه بی اعتبار كه با زير دستان بدینسان بود نه زين سان سخن ها ی نا حوب چهر نگاه کرد بروی پر از خشم و کین كه ديگر سخن هات نايد بگوش چرا آهن سرد کو بم چنین نه انکو بود كوشش ناب و تفت دلير زحون ور خ زعفران زدیده در و ريخت خون جگر د ل پر ز غم بر نشستند بز ين نگاه كرد زان پس دران بار گاه ... روی ز بان بر گشود ر ويد همره شاه کابل ز مین رسانيد ش تا د ريا جا و جو بگرديد و انگاه بسوی بـخار سخن را بدينگو نه از شهر یار