Page 92

(٨٥) جنگ نامه شب و روز چندی بپرید راه از ان پس رسیدی بفرغان حراء چو در نزد سالار کابل رسید ببوسید زان پس زمین عبید باستاد دست ادب در کنار بشاه داد مکتوب شاه بخار چو شاه نامه بستد د از دست او فلك بند بنهاد در شصت او سر مهر کند اندران بنگرید همانا که بشنیدی آن را بدید بتفكر فراوان فرو برد سر بدل کرد اندیشه ها سر بسر نگاه کرد بر نامداران همی بدان خوش لقا کيا مکاران همی سوی والی و افضل نامدار که بودند دایم بسر شهر یار چو سلطان که زاد و برادر بدش بهر محنت و درد یاور بدش ز نسل عظیم آن شه داستان که او بود خود پور پابنده خان همان نیز اکبر سر سرکشان شد از رنج خالی تن پهلوان شده پر زبازو و فربه تنش ستبر همچو شیر ژیان گردنش سمع خان جبار در پیش شاه نشسته بد این جمله در بزم گاه چو شاه دید بر نامداران زمهر بگفتا ی دلیران دور سپهر چه بینید شایان این کار ویار که اینست مکتوب شاه بخار دگر بار آن خسرو هوشمند سراپای نامه بيا مك بلند بخواند آن همه بر مردم نامدار همه گفتند ای خسرو کامگار ترا هست فرمان فرما ندهی بر آریم ما آنچه فرمان دهی همی گفت شاه نیکنام ... که آرم سوی بخا را گذر مگر شاه توران شود چاره جو که از وی بر افزایدم آبرو که والی خود از ماست در بیش و کم شود شاه توران زمین نیز هم چنین گفت و فرمود آن شهریار با کبر که ای پهلوان نامدار بفرما که لشکر شود راسته بفرمانش اکبر زجا خاسته بلشکر بفرمود آن نامدار که سازند خود را مسلح بکار بیار است لشکر به فرمان او به آهن تن خویشتن همچو کوه