Page 90

جنگنامه (۸۳) به شاه گفت جرنیل شایسته است وزان پس طلب کرد جرنیل را بدو گفت کای شیر جنگی سوار بگیر این دو سردار کابل زمین رسان این دو تن را بر شهر یار چو بشنید جرنیل گفتا بجان بفرمود شاه کیان دو سالار را وزان بعد بجرنیل بسپردشان زجا خاست جرنیل و کردی وداع بیامد بلشکر که خویشتن بفرمود . . . و کره نا برون گشت از لشکر شهریار ببستند صندوق بر پشت پیل نهادند رخ سوی شاه فرنگ وزان پس شجاع خسرو ناریخت جهانی از و روشنی یافتی از و گشت خرسند نام آوران در شادمانی برویش کشود بدین سان در املاک کابل زمین سخن باز بشنو که دارم بیاد دلیر و سرافراز و بایسته است سپه دار پر کین سر خیل را ز تو دور بادا بد روزگار سوی ملك خود باز رحلت گزین که سوز دهمی دیده روزگار روادارم ای شاه کشورستان بصندوق بستن سپهدار را جهان گشت چشم فلك خيره شان سرلات بوسید او دست شجاع از انجا سپهدار فولاد تن نوازید و جنبید لشکرز جا سواران جرنیلیاں سی هزار روان گشت و انگاه چو دریای نیل چه آید ازین چرخ بی آب رنگ چو خود بر نشستی ببالای تخت رخ خلق برخویش بر تافتی ثنا خوان او جمله پیر و جوان شب و روز عیش و طرب می نمود بعشرت نشست آن شه دلنشین ازان شاه غربت کش غم فزاد داستان نامه فرستادن پادشاه بخارا بامی دوست محمد خان و رفتن او به بخارا و گرفتن پادشاه بخارا او را بعداوت جهان هم چو بحر است دورش کنار سراسر همه موج گرداب و غم خلاصی ز گرداب او کس ندید درو کشتی عقل ناید بکار شکوفه در و خنده آب کم اگر دید کام نهنگش کشید