Page 76

(٦١) جنگ نامه بدیشکو نه در راه نهادند روی شب و روز نام آوران پویه پوی چو از بامیان آنکه بگذشت زود بقلعه ضحاک اندر آمد فرود وزین سوی خلق کوهستان زمین دلان پر ز درد و سران پر ز کین چو گشتند آگاه ازین روزگار که گشته تهی شهر از شهریار زاعتاف آنگاه بگذشتند روان سوی شهر آنجمله نام آوران تهی خاطر از رنج و اندوه و بیم رسیدند در شهر آنها سلیم چو از چرخ خرشید گردد نهان شود خیل سیاره لشکر کشان وزان سو شجاع شاه فیروز بخت سزاوار تاج و سزاوار تخت بغرنین بکر دندش آگاه ازین که ای شاه فرخ دل پر ز کین کنون مژده بادت زبخت اوی به فرق تو زیبد کلاه مهی که چون دوست محمدشه سرفراز زکابل بیرون شد دل پر نیاز گرفته همی راه توران به پیش شد از خلق کابل زمین سینه ریش چوشاه این سخن را ازو برشنید سوی خان حاجی بیگی بنگرید بدو گفت کای ازدر پرفسون توهستی در آن راه نکو رهنمون ازین لشکر هرچیز خواهد دلت که دانی بدوحل شود مشکلت ببر دار بشتاب مانند دود بدنبال شاه آویزنده رود بگیری سرراه آن تاجدار توانی براندازی از وی دمار بپیچی بدو تا که جنگ آوری بدو آنکه اورا بچنگ آوری بخواری به بند اندر افتد بسی که زین بادسر را نجنبد کسی که تا ملك انجام گیرد بما فلك سکه بر نام گیرد بما که چون خان حاجی ز شاه این شنید بمالید در دیده دست عبید بگفتا که ای خسرو سرفراز کزین خدمتم ساختی بی نیاز روان بنده فرمان بجا آورد که خرسندئی بادشاه آورد چنین گفت و برخاست شدفکر کار گزین کردجنگی دو ده صد سوار سپهدار سالار چرنیل را زشاه خواست پرکین سرخیل را