Page 71

(٦٤) بنا گاه بر آمد صدای تفنگ بدريد گوئی دل خاره سنگ وزان سوی هم اژدر آتشين بغر يدو لرزيد روی زمین ز هر دو سو آواز ها شد بلند جدا شد زمین گوئی از بند بند ز ما بی بهم اندر آویختند ـ همدیگر ان ژاله میر یختند ـ سواران از ان روی بر تا فتند بسوی دگر نیز بشتا فتند کسرا نه ز پهلوی آن قلعه بر که شتند آنگاه سوی دگر بدنبال آنانکه بگریختند جهانند اسپ و در آویختند بشمشیر خونخوار بر دید دست فتادند در گله چون شیر مست زدند تیغ بر فرق گردن کشان که شد جمله اندام شان خون فشان کسی را بگردن زدی تیغ تیز که سر پیش پایش همی کردخیز به پشت کسی نیزه آبگون که کشتی سنانش ز سینه برون کسیرا سلاحش گرفتند پاک تن جامه اش ساختند چاك چاك سراسر همه دشت پر کشته شد بسی تن بخون یکسر آغشته شد سراسیمه هرسو گریزان شدند ازان بیم افتان وخیزان شدند گروهی باستالف آمد روان گروهی سوی فرزه از بیم جان هران کو باستالف آنگاه رسید (١) سرو مال و جان وی از غم رهید کسی را که در فرزه آمد گذار وزان سوی آن مردم بی وقار که و مه با تیغ و تیر و تبر گرفتند سر راه آن جمله بر وزان سوی بیچارگان با پفک رسیدند دل پر غم از بیم جنگ وزین سوی اینها در آویختند به تفریق آن جمع آمیختند شکسته سلاح آن دل خسته را بتار اقمس مرغ جان بسته را نهادند دستی بیغمای شان بگردند عریان سرا پای شان ز تن جامه را پاك بر داشتند تو گوئی سر از خاك بر داشتند ویانو ز ما در بزا ئید ه اند که در خرقه تن را نه پیچیده اند (١) استالف دهکده قشنگ و معروفی است در ٤٠ کیلو متری شما ل کابل (٢) فرزه دهکده و دره ایست در ۳۰ کیلو متری شمال کابل