Page 56

(٤٩) جنگ نامه غلام از خرد خواست او را روان ز افغان زمین سوی خویش آن زمان که بی وی مرا کار بهبود نیست درین قا روسر مایه ام سود نیست شود شهزا ده در ین کار پیش همه خلق تابند بد و روی خویش پس از چند آن قا صد تیز گام بیا ور د ا و ر ا بنزد غلام غلامش زجا خاست بر وی نماز که شاهی توما بنده ی سرفراز بدان خواستم مر ترا نزد خویش کنی تازه آئین شاهان پیش که باشی بما جمله فرمان روا یلان زیر فرمان ت ای پاد شاه کمر بست باید کنون بهر کین کشم کینه از شاه کابل زمین چو شاهزاده این گفته از وی شنفت رخش چون گل نوبهاری شگفت دلش شادمان گشت و گفت آنزمان که نیک است مر گفت نام آوران وز آن پس غلام سر افراخته مر آنشاه را نيك بنوا خسته زخود اسب و گنج وز رو مال داد تو گوئی بدو بخت و اقبال داد بهر اندرش خلعت خسروان که خرسند شد شاه روشن روان وزان پس بفرمود لشکر کشند بدان بارگی کوه آزر کشند بزین بر نشست آنشه سر فراز درخت کهن تازه گردید باز بر آورد چون کوس و کرنا نفیر که یعنی شده مو سوم دار و گیر صدای دهل گوش گردون گرفت که داد دل از گردش دون گرفت بجنبید لشکر چو جنبنده‌کوه تو گوئی زمین گشت از وی ستوه بفرمود آن خسرو پر زکین که لشکر رود در کوهستان زمین نخسین به آن مردم نامدار چنین گفت آن شه پرخاش گر همین کرد لشکر ز در پا گذر چودر کوه ساقی (۱)گرفتندمقام که آنجا بدی جایگاه غلام و زین سوی خلق کوهستان دیار که هستند در جنگ چون اژدها و جهان جوی آن عبد خالق دلیر به پیکار جنگ آوران همچو شیر (۱)کوه ساقی رشته کوهائی است که در حاشیه جنوب شرقی بگرام افتاده است.