Page 55

(٤٨) بهمراه آن خواجه های نخست بكردند همه عهد و پیمان درست که ما نیم دایم بفرمان شان نه پیچیم سرراز احسان شان بیاید که تا یاور هم شویم دل شادمان خالی از غم شویم دل خواجه ها زین سخن گشت شاد سخن های شایسته کردند یاد وزان پس که لشکر بکردند جمع برافروخته روى هريك چو شمع مسلح همه نامداران به کین همه فکر یغمای کابل زمین تو این مردمان را درین جا گذار زمن داستان دگر گوشدار که از نسل اعظم شاد کام زپوپل زئی قوم ابدال غلام خردمند ودانا بهر کار بود سرافراز دایم سپهدار بود همی رنجش از شاه کابل زمین رسیده بد و داشت در سینه كين که چون رفت در ان باغ علم پلاخ درخت غمش کینه آورد شاخ دران روز فرصت غنیمت شمرد که بر شاه کابل کند دست برد بهم پای جمع سواران خویش هم از قوم خدمت گذاران خویش کمربست در شب چو یغمالیان که از دیده خلق ماند نهان همیراند روز وشب آن کامیاب که آمد گذارش بملك تكاب فرود آمد آنجا به تدبیر کار که برپاکند رونق گیر ودار سپهدار آن ملك بیداد بود سرافراز را نام شا داد بود بدو بست پیمان کین آوری خرد پیشه از راه دانشوری بگنج زرش دلر بودی زکف که تا گشت با در حرفش صدف بهم خواستند لشکر بیکران سوار و پیاده زافغانسیان که چون کارلشکر سر انجام شد سپهدار جوینده نام شد یکی شاهزاده بلمغان زمین نبیر ه زتیمور شه پاك دين برسم فقیران بداندر دیار بدو پشت داده رخ روزگار که فرزند داؤد گفتند و را بگفتار چون گل شگفتند و را بدی نام يحيى به شهزاده نیز سرافراز و سالار وصاحب تمیز