Page 36

(۲۹) جنگ نامه تو دانی که آن مردم بد سرشت بجز تخم هندو نخوا عند کشت نماند درین ملك ناموس و ننگ شود تا ز ه آئین شا ه فرنگ ازین فتنه هشیا ر کر دم ترا نصیحت پد ر وا ر کر دم تر ا ا گر چند شاهان پیشینه ها کشا دند با هم در کینه ها ولیکن در املاک ایر ان و تو ر نماند ند بیگا نه گر دد ظهو ر سپا سم بپز د ان داد آ فر ین نه خشم است ما را نه رزم و نه کین بد دو ستی آشکا را کنیم بهم ر اه ور سم مدا را کنیم ببا شیم اندر کم یکد گر بکریم در ما تم یکد گر اگر شاد باشیم شادان بهم لب غنچه سا شهد و خندان بهم اگر لشکر و گنج آید بکار زمن با تو از تو بمن باد یار بدین قول مائیم ثا بت قدم تو دانی دگر چاره بیش و کم چو این نامه آمدم بیابان رسید دگر قاصد از ملک ایرا ن رسید که آشاه عباس (۱) خود نام داشت همه ملک ایران بفر جام داشت یکی صاحب آورد او را به پیش بد و انجمن داشتند چشم خویش بیامد بخدمت ببو سید خاك بشاه خیر جو بنده از ذات پاك پس آنکه بیامد چبودر پیشگاه بر آورد نامه چو خورشید و ماه چو نگرفت شاه آنزمان نامه را ساز هفتگ همه را بود دروی بدینسان نوشت خطش از رکه مهر بودی سرشت سر نامه خا لق کن فکان کشا ینده روزی انس و جان فروزنده چهره مهر و ماه که پوینده کر دش بچرخ سما (۱) طوریکه واضح است شاه عباس نام درین وقت شاه ایران نبوده زیرا معاصر اعلیحضرت امیر دوست محمد خان ، محمد شاه قاجار و بعد ناصر الدین شاه در ایران به سلطنت رسیده اند و میان اعلیحضرت امیر دوست محمد خان پاد شاه افغا نستان و اعلیحضرت ناصر الدین شاه، شاهنشاه ایران مکاتبه هم بعمل آمده است، بعد از فوت سردار یار محمد خان والی هرات و جانشین شدن پسر ش سعید محمد خان در آنجا و آمدن سردار کهندل خان از قندهار برای گرفتن هرات از عباس قلی نامی اسم برده شده که به بسام خان ایلخانی وهفتصد سوار مامور مقابله با سر داران افغانی شده بود.