Page 215

(۳۰۸) نهادی قدم باز در راه چو باد بدان با که بر کل نشاید نهاد همی رفت تا روز نزدیک شد شب تیره را بخت تاریک شد تجلای خود بر فلك بردمید سپهدار بر کاروانى رسید بدان کاروان اندر آمیخت زود که با شدش آن همه راه نمود مع القصه آن اکبر پهلوان سراسر بهمراه آن کاروان رسیدند در شهر سبز آن همه بر افتاد در شهر از ان زمزمه جدا گشت اکبر ازان کاروان رها گشت از گردش آسمان همی جست راه در سرای کبیر مکان در کجا دارد آن دلپذیر تفحص همی کرد تا یافت آن سوی آن سرا تیز بشتافت آن دران روز دانای روشن ضمیر خردمند فرخنده یعنی کبیر نشسته بدند جمله با هم گنان بمهمان سرا با دل شادمان که آن لحظه هم اکبر شیر گیر در آمد بمهمان سرای دلپذیر نشست و بایشان همی بنگرید که بر میزبان حیرت آمد پدید بپرسید از وی کبیر دلیر که ای مرد آزاده خوب چهر چه نامی و نسل از که داری نشان که باشد ترا فر گردن کشان وگر از فر مردی ترا راه نیست دلیری و تندی هم از بهر چیست مپوشان ز من آنچه داری نهان همی خانه را خانه خویش دان و گر نامداری و گر پهلوان وگر شهر یاری ز آزاد گان دگر راه مده در دل اندیشه را ز شیران مبادا تهی بیشه را بر آشفت اکبر بخندید و گفت که از تو چرا راز دارم نهفت ندارم بدل از تو بیم و هراس تهی از هراسم خدارا سپاس منم اکبر اينك در ين گلستان جگر بند سالار كابل ستان بدم مدتی از بد روز گار به بند سپهدار شاه بخار کشیدم بسی رنج زندازه بیش رسیدم بس از عقرب و دهر نیش بفرمان ایزد رها یافتم از ان شهر سوی تو بشتافتم رسیدم به امر خدا وند پاک یقینم که برخاست بختم ز خاک چو بشنید از نامور این سخن كبير دلاور در آن انجمن