Page 210

( ۲۰۳ ) جنگنامه ازین گونه گفتار بسیار گفت ولیکن چه خوش گفت دانای کار مکن باور از دشمن ای دلپذیر چو بشنید مر شاه کابل سخن بدل گفت زین چاره هم راه نیست بدو گفت کای نامور کاردان روم این زمان سوی شاه فرنگ ولیکن که مر اعظم نامدار سراسر همه دودمان منست ز غزنین بکابل طلب سازشان تمامی بهر اه من بر کشاد رویم اینهمه سوی شاه فرهنگ چو بشنید لا تاین همه گفت او بجا آرم اکنون بیان ترا بیارم بکابل زمین بیدرنگ چنین گفت پیغام بفرصت زود که آرندهمه دوده شهریار بگفتا ایا شاه کابل زمین وزان بعد آن خسرو کامگار بهرجا که خدمت گزاران بدش همه سوی او آمدند در شتاب که ماییم شایسته خدمت گزین که ما زنده و مرده آن توایم بشدقریب سه صد تن از خاصه گان شهنشاه کابل سپهدار شد دل شاه کابل بخو د ساخت جفت کز و ماند اندر جهان یادگار اگر چند گوید سفید است شیر هم از لات چنگیز سرتا به بن که بر سوی ناو قتنم پانیست (؟) پذیرم بگفتارت اکنون بجان رود سر و یا ملکم آید بچنگ ابا اکرم و شیر علی کامگار که ومه بد و نیک و بالا و پست ز الطاف خود نیک بنوازشان فلک روزگار تو دارد شاد بداند که دوران چسان ریخت رنگ بدو گفت کی خسرو نامجو ز غزنین همه دودمان ترا ببر همرهت سوی شاه فرنگ ز کابل زمین سوی غزنین چو دود سراسر زغزنین به کابل دیار که اکنون تو انجام رفتن گزین بشد فکر آئین انجام کار و یا خاصه نیکو غلامان بدش چوسیارگان جانب ماهتاب ستادند و بوسیدند اورازمین بهر جا که باشی ازان تو ایم بهمراه آن شاه روشن روان تو گویی بدو بخت بیدار شد