Page 209

(۲۰۲) بدین گونه میبود روز وشبان بکابل ستان شاه کابل ستان ازین گونه گفتار کردم خموش دگر داستا نت رسا نم بگوش فرستادن لات امیر دوست محمدخان رامعه ایلچیت از بجانب فرنگ چوشد بی ستون گنبد نیلگون ازان با شد ش گردش واژ گون نگيرد بيك رسم و آئین قرا ر گهی بریمین ا ست و گاهی یسار نگردید ه ازوشادمان هیج کس زرنجش نیا سد اما ن هيچ کس جها ن را بچشمت نماید چو آب چوآ تی نکو بینی اورا سراب که چند ی بنهی بنا ول شا دمان بکا بل ستان شاه کابل ستان دش شا دمان شد زالظا ف لات بدین سان بهم می ببر دند حیا ت در شا دما نی بکر دند با ز شب وروز بو دند بعیش و نا ز زغم یاد کس می نکردی دمی ز بس می تپد شان بعا لم غمی چو بگذشت چندی بدین روزگار درخت محبث غم آورد ببار یکی روز آن لا ت خـو ب کار بگفتا ابا شاه کا بل دیار که ای مهتر خسرو کار دا ن شود دشمنا نت شکـسته روان شنو ا یـن سخن ازمن از را ستی که نبود دروکژی و کا ستی خا طر میا و ر کـه با شـد فر یب يقين با شد ت اند رین فرو زیب که من خود زجان دوست تر دارمت بخوا هم که این ملك بسپا رمت وليـکن مرا فـکر ی آمد دراز کز و شا ه عا لم شود سر فر از که همرا ه خیل وهمه دو د ما ن که و مه فی الجمله خر دو کلان بباید ترا ای شـه نـا م و ننگ كز اینجا روی سوی شاه فر نگ کنو ن آ مد ه ایچ ا ز قند هـار رود همـرهت ای شـه نـامـدار هم از سو ی خو د نا مه پر نیا ز نو يـسم بدا ن شا ه گر دن فرا ز ز نفس و ز با ن پا ك گردانمت ز ا خلا ص کیشا ن شا ه خوانمت مگر کمپنی بر تو رحم آ ور د فـلك مقصدت را بکـام آ و ر د ترا بخشد این ملك واين داوری(؟) سپهد ار ی و شا هی از یا و ر ی تر ا عقد ه کـا ر گر د د سهل نگرد د شجا ع نیز آ زر د ه د ل که چو ن کمپنی مر ببخشد تر ا کز ا ز هر ه با شد که گوید چر ا