Page 211

(۲۰۱) وزان بعد آن لات با رای و هوش در مدو راد آيك بخشش بجوش بشاه داد مر گنج و اسباب و مال که از رنج و افزایدش بر ملال دگر نیز هر لیچ را نامدار سپارید بر خسرو کامگار روان نامه پر سفارش نوشت بشاه داد کین را بخود کن سرشت که چون کمپینی در کنار آیدت دران لحظه این نامه کار آیدت وزان بعد آن خسرو پاک دین بخود ساخت آئین رفتن گزین وداع خواست و از لات بر شد بزین برون آمد از شهر کابل زمین بنام آوران آن سپهدار شاه بگردید چون باد پویان راه وزان سو آن اعظم نامدار ابا اکرم و شیر علی کامگار رسیدند فی الجمله باد و دمان زغزنین بکابل زمین آن زمان بفرمود لات آنگه و نبال شاه نهد نیز نام آوران رو براه و لیکن نگردند بشاه هم عنان که از من شود کمپینی بد گمان یکی منزل از هم جدا باشند بدین گونه روسوی راه با شند بفرمان او پر دلان تاختند بدنبال شاه جمله پر داختند جهان نامداران ابا دودمان بگذشتند منزل بمنزل روان ز هر منزلی کان شه تا جور گزین سوی منزل گزین شد دگر بجای وی اینان فرود آمدند بدین سان شان راه نمود آمدند ز خیبر گذشتند بدین گیر و دار بفرمان خلاق لیل و نهار روانه شدند سوی هند و ستان ابا دو دمان شاه ابا دوستان تو ای مرد دانشور نامدار سپهدار را سوی رفتن گذار که تا بر سر داستان آیمش به هند و ستان راه بنمایمش نشان از دیگر داستان گوشدار غم عالم از دل فراموش دار ز کردار اکبر سخن بر شنو شمیمه چو مشك ختن بر شنو مرا در سخن گفتن این بود کام که گردد بیان وصف آن نيك نام و گر نه سخن بر نمی گفتمی مرا بند داستان نیز بنهفتمی