Page 208

(۲۰۱) جنگ نامه که دیروز سالار کابل زمین سزاوار بر تخت و تاج و نگین در ین کلبه نامز اوا رما رسید آن دو ای دل زار ما بمن گفت من میروم سوی لات که شاید از و بر من آید ثبات بدو هر چه گفتم که ای تا جور ازین گفته ها آرزو بر مبر سخن های من هیچ نشنود شاه بنا خواهش از ما بپو یید راه بدو گفت افضل که ای نامور من اکنونم اینجا بجای پدر نه ز ین پس روم من بدنبال شاه نمیگردم از نامداران جدا همه وقت باشیم اینجا بهم بكو شیم در چاره بیش و کم که د شمن از غم نگردد تهی نباشد که کو بد در قرهی بگفتند زان پس بدو سر کشان که ای بر تو از فر شاهی نشان زحرفی که دل ز و نیا بد نوید چرا بایدش از دهان بر کشید نه ز یبنده با شد تر ا در جهان که باشی جدا از چنان دودمان غم بزم انبوهی از شادی است به ویرانی اش بوی آبادی است سپهدار خسرو بشهر اوگان دلیر ان وشیران و آزادگان بیکجای باشند همه روز و شب چه گر در غم هستند یا در طرب ترا نیز باید که آنجا روی بشادی واندوه شان بگر وی ازین گونه بسیار گفتند بد و که گشتی برفتن رضا نا مجو وداع کرد از سر کشان گزین چوشیران بشد بر بالای زین غمر نیز همرا ه آن نامدار زکابل زمین هرچه بودش سوار ابر باد پایان نشستند زود جهاندند هر سوی شهر همچو دود پس از چند آخر رسیدند بشهر کشیدند جفای فراوان دهر برفت افضل آن نامدار دلیر بنزد یک آن خسرو خوب چهر همی رفت و بوسید دست پدر از و شازشد شاه با ز یب وفر بدیدند آن لحظه دیدار هم تهی گشتند از رنج و اندوه و غم برفتند زان پس نزدیک لات بشدلات خورسندازان پاک ذات ستودش فراوان و بنواختش نواز ید تا شادمان ساختش از وشاد شد افضل نامدار بسر بردند آنگونه لیل و نهار