Page 204

(۱۹۷) جنگنامه ز من عقل و دانش ترا بیشتر و لیکن بگفتار من گوش کن توگر سوی لات آوری روی خویش فرستد تراسوی هندوستان و یا بر فرستد بشاه فرنگ نماند کسی هیچ جنبنده سر مدارای ما در مدارای تست بگردد جهانی تو ز یروزبر بدو گفت پس شاه کابل زمین تر اگفته ها باشد از راستی ولیکن مرا چاره زین کار نیست که تا من سوی لات رونا ورم بود اهل من نیز آنجا به بند روم تا ببینیم دیدار هم بود آنکه مر خالق دادگر ز نو باز مر مسجدی نامدار زهر گونه گفتا ر ها جرو برد (؟) ولیکن نیا و ر د شاه ر و بد و نیامد بشاه گفت او کارگر زجا جست بر شد به بالای زین وداع کرد و بنهاد در راه ر و جهانید چون برق اندر شتاب بسر برد آخر ره بی کران و زان پس سوی لات بنهاد رو فرستاد از خویشتن پیشتر بدی نام سلطان بدان نامجو که از من ببر آگهی سوی لات بباشد ایا خسرو تاجور که کار آزموده است مرد کهن به بند افکنی دست و بازوی خویش که محروم مانی تو از دوستان ترا و تهی گردد از بیم جنگ(؟) بکابل زمین در رخ کینه ور وگر نه ز ما بر توان کند پوست توئی پرده دار و مشو پرده در که هان ای خردمند با عقل ودین ز بانت ندارد سرکاستی که در رنج من بوی تیمار نیست یقین دان بکف آبر و نا ورم بی چاره کار من مستمند بسنجیم در چاره کار هم چه ریزد از ین گنبد نیلو فر سخن گوی گردید بر شهر یار بدان خسرو تاجور بر شمرد بجز باد تشمر دگفتار او از و مرغ طبعش بنکشاد پر روان گشت بر سوی کابل زمین بدان پنج تن خسرو نامجو ره و بی ره و کوه و دریای آب رسیدی بکابل شه کار دان که تا بر رود نزد آن نامجو زخدمت گذاران خود تا جور بد و گفت آن خسروکامجو بگویش که ای یار بادت حیات