Page 205

(۱۹۸) بیامد برت شاه کابل کنون بسوی تو بخت شدش رهنون پذیرنده بشنود گفتار شاه و زان پس سوی لات پوئید راه بشد پیشتر از شه نامجو بفرمانش بر راه بنهادرو وزان سوی لات آن سپهدار جنگ سر سرکشان سپاه فرنگ یکی باغ بودی میان حصار سراسر گل و سبزه و آبشار ز هر گونه گلها کران تا کران یکی ارغوانی یکی زعفران یکی همچو چرخ فلك نیل گون یکی همچو خورایض و خوش نمون که خود روست محمد مر آن گلستان بنا کرده بود آن شه دلستان دران روز مرلات دل پر زداغ دران باغ بودی بگل گشت باغ بهر گوشه میگشت و می بنگر ید در و هر چه از دیدنی بود دید که آمد دران لحظه سلطان ز راه دلش پر ز خواهش ز گفتار شاه روان اندر آمد بباغ اندرون سری پر ز اندیشه خاطر زبون بشد جانب لا ت کردش سلام ببوسید خاك و بگفتش پیام که ای بخت و دولت شود چاکرت رسید این زمان دوست محمد برت چو بشنید لات بتر سید سخت بلرزید برشان برگ درخت ز گفتار سلطان دلش خیره شد جهان پیش چشم اندرش تیره شد گمان زوداکنون که آمد بجنگ نکردست کس پیش رویش درنگ از و باز پرسید کین گفت نو چه گفتی که بر من بنگذاشت نو پیام از که داری ورازت کجاست که ات اندرین گفته ها راهنماست بدانست سلطان که لات این سخن ندانست از من درین انجمن گمانش ز اندیشه ا ئین گرفت که شد ز عفرانی و دارد شگفت ز نو باز برگفت کی نامدار نکوتر شنو از من این روزگار ترا شاه کابل سلام آمده نه برجنگ وجویای نام آمده ترا چاره باشد بهر بیش و کم که راحت بد و بپری با الم درین گفته بودند که اوچون چراغ در آمد سپهدار کابل بباغ چو سلطان بشاه دید و برلات گفت که دیگر چه رانم سخن از نهفت همین است سالار کابل زمین که آمد برت خالی از رنج و کین چولات آن زمان دید بشناخت زود زجا خاست کردش بخودراه نمود