Page 203

(۱۹۹) دران روز در جنگ کوشید چند در اثنای آن جنگ با خویش گفت بدین مایه اندک سوار ان کار پیاده بکوه ماند بی دست و پا کرامروز در جنگم آید شکست ویا گر سبك رو براه آورم بود خلق عالم بـدنـبـال مـن برندم بر شاه نصــر انیـــان همان به که رو سوی لات آورم چوصیدی سرش در قفس خواست سود گزین کرد زانجا بخود پنج تن ازان رزمـگاه رو بر تافت زود سوی ملك نجراب بنهـاد رو پس از ساعت چند و رنج دراز برفتی سـوی مسجدی شهریار خبر بردند آنـگاه بنز د يك او بفرمود کز جاش برداشتند بیامد بر شاه و بوسید دست بپرسید زان پس از و شهریار سر بختم از خواب ناید برون دگر در خیالم ره چاره نیست بهرجا روم کار گردد تباه ازین پس سوی لات رو آورم به بینم که این چرخ بیدادکیش از ینم دگر راه تدبیر نیست بشاه گفت پس مسجدی نامدار فزونست ترا دانش خرمی بنصر ا نیان زور رسیدی گزند نخواهد مرا فتح گردید جفت فزون از سه ده اش نباشد سوار کز و بود افزونی اندر سپاه بترسم فلك بندم آرد بدست ندانم کرا بر پـنـاه آورم که بندند در غم پرو بـال مــن که عمرم بغم بگذرد جاودان ثباتی بدان بی ثبات آورم کشد پای حرصش بوی دام زود سواران دانا وصاحب سخن که آگه ز کردا ر او کس نبود جهانید یکسان بدشت و بکوه رسیدی به نجراب آن سرفراز که او در بستر درد خوار که آمد شه کابـل ای نامجو روانش بنز د يك شاه داشتند بخواهش زبان برکشا دو نشست که ای مرد دانای فیروز گار نگردد سـوی دولتم رهنمون چومن هیچ زین چاره بیچاره نیست نه گنج است برمن نه خیل سپاه تن خود با آتش چومو آورم ز رنج و زراحت چه آرد به پیش که در ترکش بخت من تیر نیست که ای شاه فرخ دل کامکار ازان رو که تو شاهی و من رعی