Page 202

(۱۹۰) جنگنامه نه این را سر فتح دادی نشان نه آن را ظفر ساختی شادمان بدانست افضل که با تیغ کین نیایم ببندد به نا پاك دين زقربوس زین کرد بیرون تفنگ بر آورد چون آفت آیر نـد سری داکتر ساختش پر فسون زافسون او جست آتش بیرون رسید آتش اندر تن داکتر ز سینه سوی پشت کر دش گذر تنش گشته سوراخ وجانش برون زبالای زین سا ختش سرنگون بخاك اندر آمد سر داکتر بشد شاد ما ن افضل تاجور ازان جای برتافت او سوی جنگ درآمد میا ن سـپـاه فر نـگ بچنگ اندر آمد چو شیرژیان کس از ضرب تیغش ندیدی امان بدین گونه هريك دلیر ان کین همی ریختند خو ن ز اعدای دین بسی خلق نصر انیان شـد تبـا که گم گشت شان آن زمان دست و پا ازان رزمگاه روی بر گا شتند هزیمت غنیمت بخود دا شتند همه سوی برنس گریزان شدند ز بیم سر افتان وخیز ا ن شـد نـد دلیر ان کابل بدنبال شان زدند هرطرف تیغ بر بال شان بدین سان گریزان چوشیر و رمه رسید ند نزديك بـر نـس همـه بفرمود آن بر نس تیز چنگ ببردند مر توپ را ـ وی جنگ بغرید غـرا به چون آسمـا ن بلرزید زان نـعـره روی جـهان ز کارش دل مومنان خیره شـد کزان توپ روی جهان تیره شد ندیدند خود را ببنده بکار کجا قطره آب و کجا رود بار همی تاخت آن افضل نامدار ازان رزمگاه سوی کوه سار بر آمد به بالای کوه بلند باستاد آنجا یل هوشمند در آنجا بکردند منزل گزین زمانی بیا سودند از رنج و کین برگشتن امیردوست محمدخان ازرزمگاه در فتن بطر ف کابـل و سلام کردن او لا ث را کنون باز بشنو ز تا ثیر کار چنین است هنگامه روزگار که چون دوست محمدسرافراز کین بدور بنت ملك كابل زمين