Page 201

(١٩٤) یکی از یلان فرنگ همچو باد جهانیـــه بر عمر نيك زاد بزد تیغ بر فرق آن نامدار خراشیده شد چون گل از نیش خار بدانست عمر مر آن تا جـور که نامد مرا تیغ او کارگر زدش تیغ بر سرپر از خشم وکین بیفگند بر خاکش از پشت زین بمالید بر رو کف دست خویش دابست از خون خود شست خویش بگفتا که ایزد مرا شرخ رو بکـرد و بمحشر دهـد آبرو چنین گفت وبشتافت در جنگ تیز بپا کرد هر گوشه ر سـتخیـز بگردون گردان بر آمد نفور مدارا ز چشم فلك گشت دور دران وقت آن شوم پر خاشگر سپهدار نصر ا نیا ن داکتـر جهانید اسپ و کشان تیغ تیز سر پر ز کین و دل پر سـتـیــز برآورد افغان مر آن پر ز کین که هان ای سپهدار کا بل زمین کجا رستی از چنگم از بامیان یمن باز بر بسته داری میان ترا شرم ناید ز کردار خویش از ین کوشش و رنج و تیمار خویش چو بشنید افضل بگـفـتـار او سوی آن بـد ا ند یش بنها د ر و بدو گفت افضل که ای بدکشان چه جوئی ز سا لار کا بل نشان بمن آر هرچیز داری بدل که از خونت خاك سازم چو گل تواز چنگ من جان کجا یافتی که بر شا ه کـا بل ا بشتافتی بدو گفت پس داکتـر کای دلیر بیای خود آئی تو درکام شیر چه نامی که کوشی درین نام وننگ که من شاه جویم تو آئی بجنگ بدو گفت افضل که ای بدنزاد مراین حیله ها چند داری بیاد مرا مادر دهر کا ندم بـزاد بشد شاه و مرگ تو نامم نهـاد منم پور آن خسرو شاد کام که گردان بخوانندم ا فضل بنـام چو بشنید مر گفت او داکتـر بدو حمله کرد چون شیر نر بزد تیغ بر فرق آن پهلوان نه زو کار گرگشت تـیـغ گران زدی تیغ افضل به پهلو ی او نبـریـد ز و بـر سـر مو ی او سپر در چپ وتیغ در دست راست خروش از دل نامداران بخاست زمانی بهم انـد ر آو یختند خوی وخون ز اندام هم ریختند اریانا ٥٠٠