Page 163

(١٥٦) کننون سوی غزنین روند آنچه هست در آن ملک فی الجمله باید نشست در ین شهر گر جا سازند همه یکی فتنه بر پا سازند همه بدو گفت شاه کی خردمند کار ترا اندرین کار داد اختیار ازان بعد لات آن سگ بد نژاد چندی ز نام آوران کرد یاد در آن انجمن گفت با هر یکی که ای نیکوئی جفت باهر یکی سوی اعظم واکرم هر يك بکار روید وبگوئید ش ای نامدار که در سوی غزنین بیارید رو در آنجای با شد همه با گروه بفرمان لات آن پذیرندگان روان گشت هر يك چوباددمان برامرو نهادند هر يك چو باد زمن بشنوای عاقل نيك زاد وز آن سوی آن اعظم نامدار بارعنده آخر گرفتند قرار که آمد زا خبار کو شان لات سراسر همه مردم بی ثبات به اعظم بگفتند کبی نامجو کنون سوی غزنین بیاریدرو در آنجای باشید دایم قرار بفرمان و فرمایش شهریار چو بشنید اعظم سخن خیره گشت جهان جمله بر چشم شان تیره گشت با فتاد برويك جوش آب سرد رخ نامداران همی گشت زرد کسانی که بودند بخدمت مدام ازین گفته گشتندهمه تلخ کام زنزد دلیران گریزان شدند هم از بیم جان جمله لرزان شدند همی هر يك هرسو نهادند رو بگشتند برجان خود چاره جو کسی از سپاهی نماندی به پیش بجزاز غلامان اخلاص کیش کسی را که شد بخت نا پایدار نگردند خویشانش بیگانه وار بهم اعظم واكرم دل فکار بگشتند نومید از شهر بتار که زان جا دل پر زا ندوه و غم سوی شهر غزنین نهادند قدم پس از چند آن مردم نامدار گرفتند آخر بغزنین قرار همی بودند آنجا روز و شبان که تا باز آئیم بر این داستان ز آبادی هرگز نشانی نماند که ان شوم کام دل خویش راند بفیروزی آن گبر ناخوب کار از آنجا بگشتی سوی جهاربکار چودیدند نام آوران کار او بگشتند حیران زکردار او که بااین بداندیش نا پاك دین نگردد کس ابباز روی زمین