Page 162

(۱۰۰) جنگنامه همین است آئین مردان کار که بر شان تو داد پروردگار ولیکن بدان ای سپاه وارکین که تا نگذرم سوی کابل زمین نگردد رها شهر یار از بخار همه وقت باشد تبه روزگار دگر آنکه بیداد گر شهریار بخواهد همی اهل ما در بخار زکردار او مرگ بهتر بود که زین سان جفازان ستمگر بود دگر آنکه ای مرد فیروزگار رخت تازه و تر چو گل در بهار نگویند شاهان سخن از گزاف چرا شاه شجاع گوید این گونه لاف مگر صادق آید بگفتار خویش کند همچو گفتار کردار خویش بود شاه و نام آوران را زینب خلاصی دهد آن شه هوشمند تو خود آن ماهی بهر نیک وبد بیابد که بیگانه گردد ز خود بدین سان سخن ها فراوان بگفت دل نامدار ان بخود کر د جفت اگر چند والی همی داد پند نیامد بکس پند او سود مند بدان شد که زانجا ببندند بار گذارند رو سوی کابل دیار بفرمود اعظم بمردان کار که سازند مال و سرا پرده بار بکردند نام آوران همچنین بوشد بار و نشستند ب زین همه اهل شان نیز یکبارگی نشستند بر زین سر بارگی نهادند رو سوی کابل دیار با مید بخشایش شهریار از ین کرده والی چو بگریست زار ز نو هر یکی را گرفتند کنار همی کردند از نامداران وداع نهادند سران سوی شاه شجاع بگشتند زان بعد مجرا نورد زیداد اندوه و غم روی زرد شب و روز کردند در رنج خو سوی شهر کابل نهادند رو بهر منزل افروز و رنج دگر ز نوبر تو هر لحظة سر بسر شب و روز چندی بکوه و بدشت به پیمودن راه بگرد ان گذشت پس از دیدن رنج و بیداد و کین رسیدند نزدیک کابل زمین وزان سو شجاع را خبر ساختند بچرخش سر از مژده افراختند بشدلات بر جانب شهریار همی گفت کی شاه والا تبار بود اهل آن دوست محمد بشهر نباید که گیرند هرگز قرار