Page 109

(٢٠١) بتن جامه کردنشان موی میش که هر موی گشتی به کردار نیش دلیران کابل چو گشتند اسیر وزان بعد ترکان ناوک پذیر ازان بزم گاه روی بر تافتند بسوی بخارا بشتافتند دلیران کابل بزیر لگام برهنه قدم می نهادند گام بدان پاکه بودش زگل ننک و عار نهادی قدم بر سر خار زار جفائی که کردند بی مایگان نخواهد دلم تا ورد بر زبان مع القصه ترکان بدان رسم و راه رساندند خود را بنزديك شاه برفتند ترکان گردن فراز دلیران بالا و بردند نماز ستادن بر سینه دست ادب ز کردار خود بر کشادند لب نخستین ز شمشیر کابل ستان جدا راند هريك سر داستان که بر خیل ترکان چه کردندز کین دلیران و شیران کابل زمین سراسر همه دشت چون دشنه گشت به لشکر گه تور یان رخنه گشت سه پنجصد سوار از دلیران شاه سپردند جان اندر ان رزمگاه بیکبا ر عنان بر عنان تا فتیم ز مرگ هیچکس رو نبر تا فتیم جهان بر دلیران گرفتیم تنگ قیامت پدید آمد آن روز جنگ از انبوه تو را نیان مر سپاه زهم ماند گردان کابل جدا گریز نده گشتند از ان روز گار بدنبال شان تاخت هر سو سوار چهل ترك پیچید با هر یکی بدستان شان در زمان اندکی(۱) بدین گونه رسم و بدین گونه راه رسیدیم ا کنون بدرگاه شاه چو بشنید سالار تو ران سخن ندانست خود را در ان انجمن چو شمشیر گردان کابل شنید سرانگشت حیرت به دندان گزید بگفتا که اینکونه و یکر سخن میارید زین پس درین انجمن بخندند خلقان به شمشیر ما شود همچو شب نام چون مهر ما وزان پس بفرمو د شاه بخار بیارید اسیران کابل دیار برفتند آوردن هر چه بود کشادند زبا زوی شان بندزود گرفتند نام آوران را درون سروروی هريك پراز گرد وخون به پیش افضل واکبر نامدار پس پشت سلطان اعظم کنار