Page 106

(۹۹) جنگنامه بگردون گردان برآمد خروش بسی سر بروی زمین بر فتاد کسی را سر بخت گشتی نگون در آن وقت افضل یل جنگ جو چو سلطان بادو برادر بجنگ همان اعظم وشیر جان همچنین زهر گوشه هريك چوپیلان مست بترکان چنان عرصه در جنگ شد یکی ترك جوشان چو دریای نیل بر اکبر آمد چو شیر ژیان سنانش نیامد بدو کار گر بشد بیحیا آن در خشنده تیغ کشش داد آن پهلوان پر ز کین بدو نیم شد پیل پیکر تنش چو او را بکشت آن پل دلپذیر بزد تیغ بر تارك پهلوان سر ف چینان اکبرش زد بتیغ ز پهلوی دیگر برآمد برون بیفتاد در خاك از پشت زین بدینسان بهر کس که آن میرسید بدین گونه هريك در ان گیرودار بسی خلق توران زمین کشته شد دلیران کابل زمین چیره دست گریزنده گشتندا زان گیرو دار ازان بعد شاهزادگان دلیر به یکجای گشتند جمع آنگرو دویدند ترکان برگشته بخت یکی گفت گیرو دگر ذفت کوش بسی سر فتاد و بسی سر فتاد تنش گشت آغشته در خاک و خون هم اکبر کینون پهلو نیکخو کشاده بازویان پلنگ ز یکسوی لشکر دل پر ز کین فتادند تیغ در خشان بدست جهان همچو چشمان شان تنگ شد سنائی بکف تن بکرد از پیل بزد نیزه بر سینه پهلوان بزد اکبر ش تیغ بر فرق سر ز فرقش بگردن نکردی دریغ که آمد رخ تیغ بر پشت زین بخاك سياه پست شد گردنش دگر ترك را هم گرفت گیر بدريد خودو نداوش زبان بدان کرده گاش ننگر دید تیغ (؟) که آن ترك را ترك شد سرنگون از و برگذشت آن پل پرز کین در آندم سرش را زتن می برید بر آورد از جان ترکان دمار بخون شان زمین جمله آغشته شد شدند و به ترکان در آمد شکست کشیدند خود را یکجا کنار سپاه را نواز ش بکردند ز مهر سوی شهر سبز آوردند رو که از دست ما بردند اینگونه رخت