Page 42

شعرالعجم حصه چهارم ۳۷ کند ، ولی این طور چند خصوصیات نمایان را ادا میکند که از ملاحظهٔ آن کاملا بی کم و کاست وضیعت آن واقعه به پیش نظر می آید ؎ بنفشه طرهٔ مفتول خود گره میزد صبا حکایت زلف تو در میان انداخت مطلب اصلی شعر فقط این قدر است که بنفشه مقابله زلف معشوق را کرده نمی تواند و آنرا به اندازهٔ شاعرانه این طور ادا نموده است که گویا بنفشه یک معشوق است ، و وی زلف هائی خود را می آراست و بر ادا های خویش می نازید اتفاقاً از جانبی ”باد صبا“ (که او را یکزن تماشابین فرض کرده است) حاضر میشود و ذکر زلفین معشوق را شروع میکند ، دفعتهً بنفشه شرمیده ازان ترتیبات خویش باز می ماند - ذکر ”شرمیدن بنفشه“ در شعر مذکور نیست ، و روح این واقعه در تمام این منظره همان است لکن وضیعت و هیئت کلام را شاعر اینطور تصویر کرده است که شرمیدن بنفشه خود بخود بصورت نتیجه لازمی در پیش نظر می آید ہاں وہ نہیں وفارپرست جاو وہ بیوفا سہی جسکو ہو جان و دل عزیز اسکی گلی میں جائے کیوں؟