Page 310

۳۰۵ شعر العجم حصه چهارم فیضی عجب درین گل صبح از صبا رسید بیرون کشیم رخت کدورت صفا رسید صاف دل را بنود زنگ زوال گل مهتاب نمیگردد خشک خوش آن مستی که از رخسار زیبایت قبا افتد بجائی پرده بر روئی تو گلهائی شراب افتد اگر مقصود از چند قدم زدن باشد آنرا گلگشت میگویند. گویا هر قدم آنها بر گلهائی مفروش نهاده می شود. اگر یک قطعه لک خورد زمین باشد - پس آنرا ”گل زمین“ می نامند ! ؎ یک دل هزار زخم نمایان نداشت است یک ”گل زمین“ هزار خیابان نه داشت است ظاهر شدن و یا فاش گردیدن را نیز گل میگویند. ع :- عاقبت راز بلبلان گل گردد فساد نمودن را گل در آب کردن میگویند :- ع باده نوشان ”گل در آب“ و ما کتاب انداختیم در موقعیکه کدام کسی یک سخن عمده و خوبی را می گوید. تمام سامعین بقصد تصدیق و تائید او هم آواز شده میگویند. که ”گل گفتی یعنی خوب گفتی در هنگامی که