Page 300

شعر العجم حصه چهارم ۲۵۵ خود را دراز نه کرده است ـ و زندگانی دیهات کاملاً ساده و بے تکلف باشد ـ اگر چه اثرات این واقعات طوریکه می بائیست ـ بر شاعری نیفتاده است و علت آن همین بوده است ـ که شعرای قریه جات در تلاش اعزاز و قدردانی خویش از دیهات بشهر ها میرفتند ـ و در آنجا شهری میشدند ـ با وجود آنهم از روی تدقیق و تفحص در بین این دو شاعر شهری و دیهاتی علانیةً فرق به نظر می آید : آن سادگی و بے تکلفی و سبک دلیرانه که در کلام فردوسی به نظر می آید ـ از اثر همان زندگانی است ـ دقت کنید ـ که فردوسی بدربار سلطان محمود رسیده در میان الوان نعمت ها و جنت آباد تکلفات زندگانی خود را بسر می برد ـ ولی در هنگام ورود بهار به تذکار این امور می پردازد : ه کنون خورد باید مے خوش گوار که می بوئی مُشک آید از جوی بار ہوا پر خروش و زمیں پر ز جوش خنک آنکه دل شاد دارد به نوش درم دارد و نقل نان و نبید