Page 30

۲۵ شعر العجم حصہ چهارم که همان آواز های را که در وقت باریدن باران و روان شدن و منتشر گردیدن و بسیار گشتن آب (و غیره وغیره) بوجود می آید و بهمه الفاظ اظهار آن میشود، حکایه کرده است ، و تا جای کمال محاکات و تخیل خود را در آن بکار برده است، که اگر کسی آن نظم را بآوازی خوش و مترنم درست بخواند ، مستمع چنان می پندارد که بکمال قوت و بشدت سیلاب می آید و زیاده شده میرود روزی در هنگام طالب العلمی من بیک مجلسی کسی این شعر "کلیم" را خواند ه سر به بستان چو دهد جلوهٔ یغمائی را اول از سرو کند جامهٔ رعنائی را والد مرحومم نیز تشریف داشتند. من اعتراض کنان گفتم که بمناسبت اینکه جامه است پس می بایست ، که عوض"کند""کشد"می گفت ، تا در شعرش فصاحت بوجود می آمد ، زیرا که جامه کندن اگرچه صحیح است ، ولی فصیح نیست ، تمام حضار ساکت ماندند ، والد مرحومم بعد از تامل اندک فرمودندنی ! همین"کند" روح و روان این شعر است ، زیرا مطلب شاعر این است ، وقتیکه معشوق در باغ بصورت غارتگری جلوه افروز میگردد ، اولاً لباس رعنائی را از بر سرو بدر میکند ، "لباس کشیدن" دو معنی دارد (۱) اینکه شخصی بواسطه گرمی وغیره لباس خود را کشیده بگذارد ، و یا نوکرش