Page 289

شعر العجم حصه چهارم ۲۸۴ اگر چه در ان تمام ذرات و جزویات حُسن یافته میشود لکن مولنا ممدوح خصوصاً در آن بمدحیه نوخطان قصیده خود را تحریر داشته تمهید او را ازین شعر آغاز کرده است ه نقش سرا پردۀ شاهی است حسن لمعۀ خورشید الہی است حسن حُسن که در پردۀ آب و گل است تازه کن عهد قدیم دل است باز نو خطان را مخاطبه کنان میفرماید ه قدی تو سروی است بهشتی چمن روئی تو شمعی ست بهر انجمن خضر خطت خرقہ کبود آمده بر لب آن چشمہ فرود آمده تعریف یک یک عضو را کرده میگوید : ه جلوۀ حسن تو در افزونی است * آئینه چونی و بیچونی است قبلۀ هر دیده درین آئینه است * منظر اہل نظر این آئینه است چهره پنهان دار که آلودگان * جز ره بیهوده نه پیمودگان چون به جمال تو نظر واکنند * آرزوئی خویش تمنا کنند از یک جانب میفرمایند - که چهرۀ تو نور الهی است -