Page 279

شعر العجم حصہ چہارم ۲۷۴ را مکرراً به بینیم - ع نمی خواستم تندرستی خویش اگر بدربار شاہی کدام طبیب ساده روئی حاضر میشد از زبان خود صاحب تاج و نگین بے ساخته اینطور الفاظ سر می زد :- ع خوش طبیبی است بیا تا همه بیمار شویم تعلقات قابل ادب و نازک آقا و غلام و شاگرد و استاد نیز از عشق پرستی خالی نمی بود - آن اثراتے را که این حالت بر امور اخلاقی و سیاسی مملکت و ملت افگند نتیجه آن اینطور بمنصئه شهود پیوست - که تمام آن خطه وسیعه را که از خراسان تا بغداد امتداد داشت - تاتاریها مانند یک مشت خاک برداشته پاش پاش نمودند - تفصیل دادن این موضوع کار ما نیست البته آن اثراتے که بر نوعیت و وسعت شاعری و انشاء پردازی واقع شده نوشتن آن بالتفصیل از وظایف شعر العجم است - نتیجه این واقعه چنان ظاهر گشت - که زبان شاعری کاملاً لسان عسکری گردید - یعنی هر آنچه که میگفتند به پیرایه رزمیه می بود - منوچهری در آمدن بهار میگوید - و باین پیرایه مینویسد که گویا دو بادشاه جنگجو با ہمدیگر زور آزمائی میکنند .