Page 250

شعر العجم حصه چهارم ۲۴۵ و ششم چون تمدن مملکتی رو بویرانی گذاشته خراب شد ـ از همین جهت بر زبان الفاظ فحش و ناسزا نیز جاری گردیده هجویات تا باین اندازه زیاده تر در ترقیات آن خدمت کرد ـ که زبان عمومی مملکت خراب گشت ـ اکنون نهایت اشخاص معزز و با وقار هم خود ها را از فحش شاعری نگاهداشته نمیتواند ـ چنانچه باب پنجم گلستان و بعضی حکایات مثنوی مولنئ رومئ از نتائج همین حالت خرابی زبان عمومی مملکت است این حالت مصیبت کارانه تا وقتی قائم ماند ـ که شاعری صوفیانه کاملا بر ملک قبضه نموده بود ـ در صدی هفتم مذاق تصوف عام شد و بطفییل اوحدی مراغی و اوحدی کرمانی مغربی و حضرت امیر خسرو دهلوی و امثال آن این رنگ و رواج در سر تا سر مملکت بر داشته شده درین فرصت تمام خیالات و افکار صاف و درست و مهذب گردید * مناسبات با همی شعراء رشک وحسد چنان یک خاصیت عمومی است که شعراء هم از ان خود ها را خلاص و بری کرده نمی توانند چون یکی از شعراء در کدام درباری شامل میشد و کامیابی را