Page 245

شعر العجم حصہ چہارم ۲۴۰ کاغذی پرکنی از حشو و فرستی بہ کسے پس برنجی کہ مرا کاغذ زر نہ فرستاد آن نہ خود حجت شرعی نہ خط دیوانی ست پس از ان خط بہ تو چیزیش چرا باید داد دین چہ ژاژ است دگر بارہ کہ ابیات مدیح گر بود ہفت فرستی بہ تقاضار ہفتاد پس بدین ہم نشوی قانع و از پی تازی بسوی خانہ ممدوح چو تیرے زکشاد ہم چو آئینہ نہی بر در او پیشانی از تو او شرم کند ہمچو عروس از داماد آنچہ مقصود ز شعر است چو در گیتی نیست شاعران را ہمہ زین کار خدا تو بہ داد ہمچنین ظہیر فاریابی مرثیہ کم قدری و بے اعتنائی مردم را نسبت بہ شاعری باین سوز و گدازی تحریر داشتہ است ۔ کہ دل سنگ را آب میکند :۔ مرا ز دست ہنرہائی خویشتن فریاد کہ ہر یکی بدیگر گونہ داردم ناشاد بزرگ تر ز ہنر در زمانہ عیبی نیست زمن مپرس کہ این عیب بر تو چون افتاد