Page 246

شعر العجم حصہ چہارم ۲۴۱ کمینه پایه من شاعری است خود بنگر که چند بار ز دستش کشیده ام بیداد گهی لقب بنهم آشفته زنگی را حور گهی خطاب کنم ست سفله را راد ز جنس شعر غزل بهتر است و آنهم نیست بضاعتی که توان ساختن برو بنیاد مرا از آنچه که شیرین لبی ست در کشمیر مرا از آنچه نوشین لبی است در نوشاد گلی که بشکفد او شعر حاصلش اینست که بنده خوانم خود را و سرو را آزاد درین زمانه چو فریاد رس نمی یابم مرا رسد که رسانم بر آسمان فریاد چیزی که انوری در موضوع بی مصرف و بیکار بودن شعر و شاعری تحریر داشته است ـ در حصه نخستین گذشت تماماً این اشخاص سبب خرابی شاعری را این چنین بیان داشته اند ـ که ازان فائده مرتب نشده منفعت مالی را حاصل نمیکند ـ مگر افسوس است ـ که آنها ازین مسئله اطلاعی نداشتند ـ که شاعری نام چیزی است که او را با صله و انعام تعلقی نیست ـ بلکه آتشی