Page 213

شعر العجم حصه چهارم ۲۰۸ او تنکر موتهم وانا سهیل - طلعت بموت اولاد الزناء یعنی من ستاره سهیلم و دشمنانم بمرتبه حشرات الارض اند. وقتیکه من نمایان میشوم پس تماماً آنها هلاک میگردد. نظامی عیناً همین مضمون را گرفته در قصیده فخریه خویش می فرماید : ولد الزناء است حاسد منم آنکه طالع من - ولد الزناء کش آمد چو ستاره یمانی اثر شاگرد بر استاد تا باینجا رسیده اکنون نشان دادن این امر نیز ضروریست که اگرچه عجمی ها به پیش اعراب زانوی شاگردی شانه اخوا بانیده اند ولی بعد از مدتی باندازه ترقی نمودند - که ذاتاً خود عربها نیز از آنها استفاده میکردند. در آغاز صدی چهارم که اوائل شباب شاعری فارسی بود - شعرائی عربی اکثری از اشعار و حملات مشهور و مضامین نادر فارسی را بصورت ترجمه در عربی ادا می نمودند. بلکه برخی از شعرائی عربی همین ترجمانی فارسی را یک فن مخصوصی برائے خویش قرار داده بودند - ابو الفضل سکری مروزی در یک مثنوی به تراجم ضرب المثلهای فارسی پرداخته در تمیتة الدهر بسیار اشعار او منقول است. و محل تعجب میباشد - که اکثری از ان ضرب المثلها همان است - که امروزه روز نیز شهرت دارند - مثلاً