Page 211

شعر العجم حصه چهارم ۲۰۶ وقتیکه ابو نواس این شعر را گفت - در تمام بغداد یک غلغلهٔ تحسین و آفرین گوئی بر پا گشت - و از پیدا شدن این طور یک مضمون تازه عجیب باندازه متحیر شدند - که به نزد ابو نواس آمده پرسیدند - که آیا این مضمون ایجاد کرده خود شما است و یا از دیگری آنرا اخذ نموده ایم - ابو نواس از روی انصاف پرستی گفت - که نی این شعر را از مضمون جریر اقتباس نموده ام + عنصری همین مضمون را این طور ادا کرده است * ؎ گرش توانی دیدن همه جهان است او بین سخن ہنر و فضل او بس است گواه کس از خدائی ندارد عجب اگر دارد ہمہ جہان را اندر یکے تن تنہا متنبی در قصیده همه خویش می نگارد * ؎ اذا رايت يتوب الليث بارزة + فلا تظنن ان الليث تبسم یعنی بر خنده روئی من حریفان من نباید - مطمئن باشند زیرا اگر شیر دندانش بنمایاند - نبائیست تصور کرد - که وی می خندد - اسدی طوسی در گر مشاہیر نامه همین مضمون را اینطور ادا کرده است :- ؎ نباید شد از خندهٔ شیر دلیر نه خنده است دندان نمودن زشیر