Page 166

شعر العجم حصه چهارم ۱۶۱ صورتی با محای آن موفق شده نتوانست ، حالانکه در سر تا سر مملکت خویش اعلان کرد بنزد هر کسیکه این اشعار هجویه پیدا گردد ، گرفتار و بمجازات شدیدی سر و چار می گردد فردوسی خودش بصورت مخفیانه شهر بشهر و ده بده می گردید ولی این اشعارش بزبان اطفال جریان داشت ، حتی امروزه روز در تمام نسخهای شاهنامه که بهرجا بنظر می رسد اشعار هجویه مذکوره در ان مسطور بنظر می آید - در عرب رتبه شاعری بدرجه بلند بود ، که آنها تحریر داشتن مدائح و اوصاف مردم را بخود عیب و عار کلی می شمردند ، چنانچه از ابتدای تا یک مدت مدیدی قصاید مدحیه را احدی ننوشتند ، اگر بهمراه شاعری کسی احسان و الطاف را مبذول میکرد - همانا که بصورت شکریه فی الجمله بتذکر آن می پرداخت ، اما اگر احسان کننده مذکور اگرچه پادشاه هم می بود ، بصورت مدحیه لفظی را نسبت باو بزبان خویش نمی راند - اولین شخصیکه مدحیه نوشته نابغه ذبیانی بود ، اگرچه بطفیل این مدحه سرائی نابغه باندازه دولت مند و صاحب ثروت گردید ، که در ظروف نقره و طلا صرف طعام می نمود (۱) کتاب العمده جلد (۱) صفه ۴۱