Page 167

شعر العجم حصہ چہارم ۱۶۲ ولی مراتب عزت و احترام او از نظر عامہ اعراب روز بروز کاسته می شد (۱) بعد از نابغہ پیشہ شاعری را اعشی نامی اشغال کرده جا بجا مدح سرائی نموده و انعامات را از ممدوحین خویش گرفته میگردید، تا اینکه رفته رفته این مدح سرائی با یک رواج عمومی را پیدا کرد و اکنون از مدتی قصیده خوانی و دریوزه گری با همدیگر الفاظ مترادف می باشند، تاہم در ازمنہ اسلام برخی از شعرا از مدح سرائی عار داشتند، عمر بن ابی ربیعۃ القریشی که یک شاعر غزل گوئے بود، ہیچگاہے مدح سرائی نه نموده است، در ہنگا میکه خلیفہ عبدالملک بروی فرمایش مدح نگاری خود را نموده در جوابش گفت که ”من مدح مردان رائے! بلکہ تعریف و اوصاف زنان را می نگارم“ در کدام موقعی که جمیل ہمسفر ولید بن عبدالملک بود، ولید از جمیل خواهشمند گشت، که چند اشعاری را بر خواند و تصور داشت، که جمیل نظر باین ایمای او حتماً در مدح او چیزی خواهد گفت ولی بالعکس نسبت بحیثیت و شان خویش یک قصیده فخریه خویش را بدو شنوانیده گفت : ؎ انا جميل في السنام من معد (۱) (۱) منم جمیل نام که در بزرگی و رفعت خویش از خاندان معد ہستم.