Page 88

۸۳ گفتم اندر عذاب عشق توام گفت عاشق نکو بود به عذاب گفتم از چیست روی راحت من گفت هردم ز روی خشر و شاب گفتم آن میر نصر تا صردین گفت آن مالک قلوب و رقاب گفتم اندر جهان چواو دیدی گفت نی و نخوانده ام بکتاب گفتم اعدای او دروغ زن اند گفت همچون مسیلمه کذاب گفتم از مدح او نیاسایم گفت زینسان کنند اولوالالباب گفتم او را چه خواهم از ایزد گفت عمر دراز دولت شاب یک قصیده به تشبیب آغاز کرده در میان تعریف معشوق میگوید: او دمن نازیم ناز من به است کو بحسن خویش نازد من بمدح شهر یا ر یک قصیده به تعریف زلف شروع نموده است - ای شکسته زلف یار از بسکه تو دستان دست دست تست گر با ساحران یکسان کنی هم زره پوشی و هم چوگان زنی در اژدها ن خویشتن را گر زره ساز و گر چوگان کنی نیستی دیوانه بر آتش چرا غلطی همی نیستی پروانه گرد شمع چون جولان کنی با زلف خطاب میمیکرد که خطاب برای ذات خویش شروع کرد - دل نگهدار ای تن از در دشن را باید ترا تامای کند خدای کشور ایران کنی