Page 68

٦٣ را بالفاظ ذیل میکشد:- ز بس بانگ اسپان و جوش خروش همی نالۀ کوس نشنیده گوش درافشیان بسیار افراشته سر نیزه ها ز ابر بگذاشته چو رسته درخت از بر کوهسار چو پیشه نیستان بوقت بهار ز تاریکی گرد و بانگ سپاه کسی روز روشن نمی دید راه بکردند یک تیر باران سخت بسان تگرگ بهاران درست بپوشیده شد چشمۀ آفتاب زپیکانهای درخشان چو آب تو گفتی هوا ابر آرد همی وزان ابر الماس بارد همی هوا زین جهان بود شب میگون شده زمین سر بسر پاک در خون شده در و دشتها شد همه لاله گون به دشت بیابان همی ریخت خون چنان شد ز بس کشته آن رزمگاه که بروی نه تانیست رفتن نگاه جوهر اصلی کلام فردوسی همین است که تصویر واقعه را بهو بهو میکشد از راه انصاف بگوئید! (( آیا اشعار مذکور دارای این صنعت نیستند؟ )) بیشک فردوسی این وصف را بحد کمال رسانیده ولی ازین اشعار صاف عیان میشود که این همان شعرای قیقی است که باطنش