Page 60

۵۵ هجو یا شکوه هجو یک داغی خیلی بد نما بر چهرهٔ شاعری فارسی است لیکن هجو رودکی هم از متانت و واقعیت عاری بنظر نمی آید - زهی سوار و جوان و تو انگر از ره دو بخدمت آید نیکو سکال نیک اندیش پسند آید مر خواجه را پس از ده سال که باز گردد پیر و پیاده و دل ریش جدت مضامین در شاعری ابتدا یے عموماً مضمون بندی ہیچ نمیباشد لیکن حیرت است که رودکی ازین کلیہ مستثنی مانده بسیار مضامین تازه بتازه پیدا کرده است مثلاً میگوید - آفتابی که زچابک قدمی بر سر ذره نماید جولان در تعریف اسپ رودکی چنگ بر گرفت و نواخت باده انداز کو سر و و انداخت آن عقیقین مے که هر که بدید از عقیق گداخته نشناخت هر دو یک گوهرند لیک بطبع این بیغست و آن دگر گهت