Page 58

٥٣ عام تمام شعرا بوده قصیده اگر چه سر تاسر مداحی میباشد لیکن رودکی جابجا مناظر قدرت را نیز بسته است ـ از بنفشه مرزها گسترده دیباهای چین وز شگوفه شاخها بر بسته در شاه وا یا هوای اوست زمین گفتی هر چه گفتی دریم بر زمین اوست گفتی هر چه در عالم بها از میان جوی آن آبی روان همچون گلاب شاخها گل شگفت در کنار جوئها بود هر جا بهر نزهت گاه بار نقل و مل گلستان در گلستان و میوه اندر میوه دار کوه دیگر کوه سیمین گشت زرین شد چمن آب دیگر باره روشن گشت تیره شد هوا گشت خامش فاخته تا شد چمن پرداخته گشت بلبل بی نوا تا بوستان شد بی نوا نار چون بر حقه زرین نگینهای عقیق سیب چون بر چهره سیمین نشانهای بکا باد سرد آمد چو آه عاشقان هنگام صبح بانگ زاغ آمد چو از معشوق پیغام جفا بذا نگہی که دو لشکر بروی یکدیگر گران کنند رکاب و سبک کنند عنان ز گرد مهب پان تیره شود رخ خورشید ز بانگ مردان خیره شود دل کیوان یکی کشیده سنان و یکی گشاده حسام یکی گشاده کمند و یکی کشیده کمان اصل معیار حسن قصیده گریز است ( یعنی در میان تشبیب ذکر ممدوح را بطرزی به پردازد که گویا از سخن سخنی پیدا شده و این هرگز ظاهر نشود که