Page 442

٤٣٧ فردوسی نظامی بدو گفت کای زادۀ فیلقوس چو من ره درین مملکت ساختم همت رزم و بزم است هم نعم و بوس بروسایۀ دولت انداختم دلیر آمدی سوی من با ثر خواه کمر چون نه بستی بدر گاه من ندانم ترا آنکه بنمود راه چرا روی پیچیدے از راه من سکندر ز گفتار او گشت زرد به پاسخ نمودن زن هوشمند روان پر ز درد ورخان لاجورد زیاقوت سربسته بکشا د بند بدو گفت کای مهتر پر و خرد که صد آفرین بر تو شاه دلیر چنین گفته از تواند اندرخورد که پیغام خود خود گذاری چوشیر منم ینط قون گد خدای جهان چنان آیدم در دل ای پهلوان جز این بچۀ فیلقوسم مخوان که با این سرو سایۀ خسروان بدو گفت قیدافه کرد اوری میانجی نه شاه آزاده لبت را بپرداز کاسکندری فرستندۀ نه فرستادۀ بیا ورد بنها دو پیشش حریر پیام تو چون تیغ گردن زند نوشته برو صورتی دلپذیر کر از هره کین تیغ برمن زند