Page 443

٤٣٨ فردوسی نظامی که گر هیچ جنبش بدی در نگاه ز تیغ سکندر چه رانی سخن بنودی جزا سکندر ست شهریار سکندر توئی چارهٔ خویش کن مرا خواندی و خود بدام آمدی نظر پخته تر کن که خام آمدی جهاندار گفتا ای سزاوار تخت پژوهش مکن جز بفرمان بخت نظامی سکندر محیط است من جوی آب ننهد تهمت سایه بر آفتاب بدرگاه او بیش از آنست مرد که او را قدم رنجه بایست کرد دگر بار نوشابهٔ هوشمند ز نوشین لب خویش بکشاد بند کزین بیش بر دلفریبی مباش بنا راستی یکر کپی[؟] مباش بیانت بزرگست و نامت بزرگ نهفته مکن شیر در چرم گرگ فرستاده را نیست این دست رس که با ما به تندی برآرد نفس نه جباری خویش را کم کند نه در پیش من پشت را خم کند حصه اول شعر نفیسه ۶۰۰ غلام جانان