Page 395

۳۹۰ پادشاه تمهید میبردارد سه علم برکش ای آفتاب بلند خرامان شو ای ابر مشکین پرند بنال ای دل رعد چون کوس شاه بخند ای لب برق چون صبحگاه ببار ای هوا قطره ناب را بگیرای صدف در کن آن آب را برا ای در از قعر دریای خویش بتاج سر شاه کن جای خویش این تمهید را بر بنای خیال قدیم که (از گرمی آفتاب بخار بالا میشود ، و از ان ابر پیدا میشود ابر میبارد و قطرانیکه در دهان صدف میچکد گوهر میگردند) گفته است ـ واقعه صرف اینقدر است که (تاج پادشاه جواهر نگار است) لیکن شاعر بقوت تخیل همین سخن را بدینصورت می بندد که گردش کار خانه عالم صرف برای ترقی دادن اوج و شان پادشاه است باز قوت مخیله اش ازینهم بلند پرواز میکند بزور ممدوح خود جمله عالم را محکوم خویش می بیند ازین است که با نداز آمرانه آفتاب ، رعد ، برق ، وهوا را احکام میدهد که هر یک وظیفه های خود را ادا کرده