Page 382

۳۷۷ دوش رفتم بخرابات مرا راه نبود میزدم نعره فریاد کس از من نشنود یا نبود هیچ کس از باده فروشان بیدار یا که هیچ کسم هیچ کسم در نگشود پاسی از شب بگذشته بیشترک یا کمتر رندی از غرفه برون کرد سر و رخ بنمود گفت خیر است درین وقت که میخواهستی بی‌محل آمدنت بر در ما بهر چه بود گفتمش در بگشا گفت برو هرزه مگو کاندرین وقت کسی بهر کسی در نگشود این نه مسجد که درش هر نفسی بگشایند که تو دیر آئی و اندر صف پیش ایستی زود این خرابات مغانست و درین رندانند شاهد و شمع و شراب و شکر و نای و سرود هر چه در جمله آفاق در اینجا حاضر مومن و ارمنی و گبر و نصارا و یهود گر تو خواهی که دم از صحبت ایشان زنی خاکپای همه شو تا تو بیابی مقصود ای نظامی چه زنی حلقه درین دیر دور که ازین آتش سوزنده نه بینی جز دود عصمت بخاری و عرفی جوابش به تبدیل قوافی نوشته لیکن بست مانده قطعه عصمت اینست سه سرخوش از کوی خرابات گذر کردم دوش بطلیگاری ترسا بچه باده فروش پیشم آمد به سر کوچه پری رخساری کافری عشوه گری زلف چو زنار بدوش گفتم این کوی چه کویست و ترا خانه کجاست ای مه نو خم ابروی ترا حلقه بگوش