Page 174

١٦٩ که ساسان بپیل ژیان نشست گرفته یکی تیغ هندی بدست به دیگر شب اندر چو بابک بخفت همی بود تا نغز شد اندیشه جفت چنان دید در خواب کاتش پرست سه آتش فروزان به بردیتی ببد چو آذر گشسپ و چو خرداد و مهر فروزان چو بهرام و ناهید و هور همی پیش ساسان فروزان بودی بهر آتشی عود سوزان بودی سربابک از خواب بیدار شد روان و دلش پر ز تیمار شد کسانیکه در خواب دانا بودند بدان دانشمند توانا بودند بایوان بابک شدند انجمن بزرگان فرزانه رای زن چو بابک سخن برگشاد از نهفت همه خواب یکسر بدیشان بگفت پر اندیش شد زان سخن رهنمای نهاده بدو گوش پاسخ سرای سر انجام گفت ای سرافراز شاه بتاویل این کرد باید نگاه کسی را که دیدی زینسان بخواب بشاهی برارد سر از آفتاب گر ایدون که این خواب از د بگذرد پسر باشدش کز جهان برخورد چو بابک شنید این سخن گشت شاد بر اندازه شان یک بیک هدیه داد بفرمود تا سر شبان از رمه بر بابک آمد بروز دمه