Page 390

۳۸۳ که هجای الفاظ نو و مشکل ذهن نشین شان بخوبی بشود؛ شخصی که بغور و توجه میخواند اکثر تهجیای او هم درست و صحیح میباشد، ازین ظاهر است که خواندن و هجا کردن لازم و ملزوم میباشند، فرق فقط همینقدر است که در خواندن ما آوازها را پیوست بالفاظ میسازیم، لاکن در هجا نامهای آن حروف میگیریم که از آنها آن الفاظ مرکب میباشند؛ مدرس را باید در اثنای درس الفاظ نو و مشکل را بر تخته سیاه بنویسد، و سوی ساخت و صورتهای آنها طلبه را متوجه بسازد، و باید طلاب نقل آن الفاظ را در کتابچه‌های خود بردارند. (۲) نقل برداشتن عبارت کتاب هم ممد یاد شدن هجاها میباشد، طلبه صورت و حروف لفظ را بار بار بچشم خود می بینند، و باز مینویسند، که بدینطور آن لفظ بدلهای شان نقش میگردد. (۳) برای آموختن هجاهای الفاظ بمقاعده مدرس را باید که آنها را تجربتاً نوشته، سر طلبه هجاهای آنها را بخواند بعد در فقرات ضمیمه و استعمال کرده معنی و مطلب را ذهن نشین شان بکند. بعد از آن طلاب نقل آنرا در کتابچه‌های خود بردارند، باید اینعمل بار بار تکرار شود، حتی که معنی و تهجاهای الفاظ بخوبی ذهن نشین طلبه بشوند.