Page 120

۱۱۳ ظلم محبوب ۱- این وسیع ترین میدانی ست برای شاعری ایران بحقیقتش اینکه: آرزوی دائمی عاشق این ست که التفات محبوب هم بقدر شوقش باشد و معلوم ست که هیچ محبوب (اگرچه کامل وفا دار هم باشد) از فرمایشات عاشق بوالهوس هرگز عهده برار شده نمیتواند بنا برین اوّل در دل عاشق یک گمان خفیف به نسبت بیرحمی معشوق پیدا میشود و در آخر ترقی یافته آن را در نظرش مجسمه ظلم و بیرحمی می سازد، حتی که اگر محبوب مهربانی هم میکند از ان هم بدگمان شده بر پهلوی بدش محمول می نماید - شعرا مضمون ہذا را خیلی وسعت داده اند و باکثر مقامات از اظهار جذبات فطریه هم خود داری نموده اند میروی با غیر و میگوئی بیا عرفی تو هم لطف فرمودی برو کین با پئی رفتار نیست ۲- اگر طرز عمل محبوب یکسان می بود هم امکان یکسوئی بو د لیکن محبوبان ستم ظریف در میان سلسلهٔ مظالم بو قلمون یک ادای لطف هم می آمیزند این ظلمی ست که عاشق را نمیگذارد که خوگر ظلم شده یک راحتی محسوس کند،