Page 186

۱۷۹ و مرزا مظہر جانجانان شاگردی او اقرار دارد:— بی سند مظہر حدیثی را نباشد اعتبار ناله موزون کردن از بلبل آمل رسید از اشعار لطیف طالب است این افراد منتخب من و شوخی که استیلای حسنش بخشے شکایت شکر سازد بر زبانها دادخواهانرا مرزا بیدل در استقبال همین بیت میگوید. محشر گر چنین باشد هجوم حیرت قاتل چو مژگان بر قفایا بند دست دادخواهانرا ازین دو بیت هر یک بحدی لطیف و بلند واقع گشته که درین برد و محاکمه نمیتوان کرد جز آنکه بیت طالب فضیلت تقدم و مصرع دوم مرزا طور دیگر لطافت مبالغه دارد. بتن بویا کنند گلهای تصویر نهالی را بهادر جنبش آرد خفتگان نقش قالی را هر عضو تحت ساده تر از عضو دگر بود موئی که بر اندام تو دیدیم کمر بود لب از گفتن چنان بستم که گوئی دهن بر چهره زخمی بود به شد عشق در اول و آخر همه وجد ست سماع این شرابی است که هم پخته و هم خام خمار ست (۱) مرزا مظہر جانجانان جامع علوم ظاهر و باطن بوده و در شعر نازکخیالیها دارد کلامش دارای ذوق و درد و تاثیر است از وست: زباغ تا در صیاد این صداست بلند که هیچ مرغ تهی فصل گل اسیر مباد دیوان کوچکی از مرزا یادگار است و غزلی جو ابر نام سفینه از اشعار هم انتخاب اوست.