Page 178

۱۷۱ گروہی زشت خویند ه اهل دانش کہ زیب و زیوری را میپرستند برافگن پرده تا معلوم گردد کہ یاران دیگری را میپرستند عجب داریم ما از اهل عصیان که دامان تری را میپرستند نه اهل درد شو عرفی که این جمع گرامی گوهری را میپرستند وله بهار رفت و نکردیم سیر جای خوشی برهنه سرند نشستیم در هوای خوشی بهار رفت و بهنگامۀ نوسنجان دمی زهوش نرفتیم از نوای خوشی بهار رفت و بستانگیر یاسیمین شدی ندانستیم سرودی بهای های خوشی بهار رفت و نبردیم همعنان چمن دلی گرفتۀ نغزی دو لکف ای خوشی بهار رفت و بگلباگ بلبلان چمن پیاله نکشیدیم در هوای خوشی بترهات تو عرفی خوشند دانایان ندیده ایم کیان چوتو ژاژ خای خوشی رباعی عرفی دم نزعست ہان ہستی تو ایا سچه مایه رخت بربستی تو فرداست که دوست نقد بفروشد بکفش جویای متاع ست و تہیہ ستی تو رباعی فوق را در نزدیکی ہاے مردن گفتہ، از مثنوی شیرین خسر و اوست این