Page 179

۱۷۲ چند بیت : صباحی دلگشا چون خنده حور که شادی میتراود در مخمور شفق می بست ابر نوبهاران چمن مشتاق شیرین بود و باران بمهد ناز شیرین در شکر خواب گلش را خوی شبنم کرده شاداب بدل گفتی که هنگام صبوحست نسیم باغ و می معجون روحست اگر بی سرمه ماند چشم نجم نیست تماشای چمن از سرمه کم نیست فرامش کرد شستن روی که در گلزار شوید بر لب جوی زجام و شیشه سامان طرب کرد نقاب افگند و مرکب را طلب کرد چنان چابک بران نشست و در شتاب که دستش را عنان در نیم ره یافت پرستاران خواب آلود مخمور پریشان رو گهی نزدیک و گه دور چنان رفتند تا نزدیک باغی هنوز آگه نه از عطرش دماغی