Page 83

(۷۸) سلامی بجا آرد صله با و بدهند بعد ازان زبیر شیوه اختیار کرد که در هر زمانی داخل در بار میشد تمام مجمع را هدیه سلام و اکرام میگفت و هرم را هیچ . در عرب پیش از همه شاعر یکه از قصیده صله گرفته همانا نابغه ذبیانی بود که اعراب او را بیشتر بنگاه تحقیر میدیدند. شیخ را تمنا می بود که قصاید مدحیه را باصول قدیمه عرب جریان در پذیر کند واز انست که در مدح سلاطین و امرا قصیده ها گفته و اوصاف حسنه شان بیان داشته خیالات مبالغه آمیز را که عنصر مدحیه و شامل قصیده یافتند در لغوتش اثبات کردند مثلا شعراء ر خاتمه قصاید ممدوح خویش را بدعای حیات هزار ها سال باو کرده خوش میساز د چنانچه میرزا غالب قصیده را مختصر گفته المصرع تا خدا باشد بهادر شه بود ـ ولی شیخ که بدعای هزار سال هم رضا نداده اند. ے ہزار سال بگویم بقای عمر تو باد که این مبالغه دانم ز عقل نشماری همین سعادت و توفیق بهر مزید تست که حق گذار می ناحق کسی نیا زاری نکاہد آنچه نوشته ست عمر ونفزاید پس این چه فائده گفتن که تا بختیاری